Atopámonos fronte a unha triloxía cunha clasificación moi apropiada que lle dá coherencia ao todo; unha orixinalidade realmente exquisita e clara, tanto nos poemas de andamio común, como nos alucinantes xogos de palabras e regalos estéticos cheos de vida da de verdade. Un carácter poético, o de Javier García, intenso e que sabe do que fala, o terreo que pisa. Contundente, lindo e cunha lectura de fácil comprensión, o que é de agradecer nestes tempos nos que aínda hai xente que cre que canto máis revirada e incomprensible sexa a lectura, mellor.
